งูกินหาง

เกมกีฬาพื้นเมืองของไทยอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากโดยเฉพาะในกลุ่มเด็ก ๆ ก็คือ “งูกินหาง” จำได้ว่าสมัยผู้เขียนยังเด็กมักถูกเพื่อนชวนไปเกาะเอวเล่นเกมนี้อยู่เลย เวลาหนีการไล่จับของฝ่ายตรงข้ามนี่มันทั้งตื่นเต้นและสนุกจนเพื่อน ๆ ร้องกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ บางทีวิ่งไปวิ่งมาแล้วเกิดสะดุดล้มก็ลากกันไปวัดพื้นกันทั้งแถวเลยก็เคยมาแล้ว
ต้นกำเนิดของ “งูกินหาง” มีมาตั้งแต่สมัยไหนไม่ทราบแน่ แต่จากบันทึกระบุไว้ว่า ในงานตรุษสงกรานต์ เมื่อปี พ.ศ. 2475 ก็พบว่ามีการเล่นงูกินหางกันที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยากันแล้ว วิธีการเล่นก็คือแบ่งคนออกเป็น 2 ทีม จะกี่คนก็ได้แค่ให้จำนวนเท่ากัน ส่วนมากจะมีประมาณ 6 – 8 คน จากนั้นก็ให้ยืนเกาะเอวกันไว้ คนสุดท้ายจะต้องเหน็บหางไว้ข้างหลัง เมื่อกรรมการให้สัญญาณ ทั้งสองทีมที่ยืนประจันหน้ากับก็จะเคลื่อนขบวนเข้ามาหาเพื่อแย่งหางของอีกฝ่าย ใครแย่งได้ก่อนเป็นฝ่ายชนะ ใครทำมือหลุดจากเอวเพื่อนเท่ากับงูตัวขาดให้ถือว่าแพ้ ใครทำหางหลุดลงพื้นก็ให้ปรับแพ้เช่นกัน
กีฬางูกินหางนี้เป็นการละเล่นที่เลียนแบบท่าทางการขยับตัวของงูที่มีลำตัวยาวและคดเคี้ยวไปมา บางแห่งมีการร้องรำทำเพลงประกอบด้วยคิดว่าคุณผู้อ่านหลายคนคงเคยได้ยินประโยคที่ว่า “แม่งูเอ๋ย กินน้ำบ่อไหน…” กันมาแล้ว น่าจะคุ้นหูไม่น้อย บางครั้งก็มีการแข่งขันกันระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย เรียกว่าพ่องูกับแม่งู สร้างความครื้นแครงให้งานเทศกาลต่าง ๆ ไม่แพ้กีฬาชนิดอื่นเลย

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *